zaterdag 16 mei 2015

Twin suit - part 1

Toen het nog koud was en stenen uit de grond vroor, haastte ik mij om mijn jumpsuit af te werken tegen Kerstmis. Enkele uren voor we kerstavond vierden, knipte ik het allerlaatste draadje weg. Meer dan een teaser op Instagram - die het nodige succesvolle gesupporter opleverde - kwam er nog niet van online. Intussen in de mijne wel af, maar nog niet blogproof wegens in de was én nog wat aanpassingen nodig. Gelukkig heb ik wel iets beters in petto:



Mijn eerste jumpsuit bracht wel meteen een bestelling met zich mee. Mijn zus wou er ook eentje. Ook zwart, maar verder compleet anders. Ik combineerde een bovenstukje van een Knipkleedje met een heel skinny versie van de sunny pants van La Maison Victor. Het bovenstuk is helemaal gedubbeld en gemaakt uit stevige tricot.



Lijfje en broek hangen aan elkaar met een tunnel, waar een kanten strook als gestrikt riempje in de taille zit. Het stukje kant komt ook terug aan de mouwtjes.



Met filmsequels is het meestal geen groot succes, maar in dit geval was de tweede jumpsuit die ik maakte duidelijk beter dan mijn eigen eerste exemplaar. Van deze ben ik echt tevreden. Hopelijk kan ik de mijne met een nieuw rondje naaimachine ook naar een hoger niveau tillen. To be continued.



maandag 20 april 2015

Koningsblauw


Op een feestje krijg ik regelmatig "Zelfgemaakt?" te horen, wijzend naar mijn outfit. De laatste tijd moest ik te veel "Zelf gekocht" antwoorden, dus moest en zou ik voor het trouwfeest van M&D op 17 april een eigen jurk maken. Koningsblauw, dat stond meteen vast. En een June dress, want die had ik deze winter al 100% goedgekeurd. Na lang zoeken vond ik bij Petite Couture vond ik de perfecte stof in het perfecte kleur.





Een tijdje geleden plande ik een weekje vakantie, met exclusieve naaitijd in het achterhoofd. Drie keer raden: ik deed werkelijk van alles die week, behalve naaien. Pas op de laatste dag congé kwam de naaimachine boven. Maar de dagen erna kwam de drukke agenda weer in volle galop op mij af, waardoor er amper vrije avonden of weekends bleken te zijn. Dat ik donderdagnacht nog tot 2 uur moest naaien om alles af te krijgen én 's morgens bleek dat ik de rits nóg maar eens moest uithalen terwijl de deadline mij serieus op de hielen zat, mag dan ook niet verbazen. Strakke planning is my middle name... 
Gelukkig kon ik vrijdag iets voor 13 uur een afgewerkt jurkje op de kapstok hangen, het bij la mama binnengooien voor een strijkbeurt terwijl ik naar de trouwmis in Gent snelde en bij het terugkeren een netjes gestreken kleedje kon ophalen. Merci!


Om het blauw te breken, koos ik voor parels van Veritas. Stuk per stuk met de hand op te naaien, een monnikenwerk dat ik tegen deadline niet goed zag komen. Tijd voor plan b dus: ik pinde het bovenstukje en voering met kopspelden strak vast op mijn strijkplank, legde alle parels in de juiste vorm en plakte ze vast met hobbylijm. Oké, het ís bricoleren en het vroeg een vaste hand, maar tot nu toe houden ze perfect. Voor ik het kleedje was, ga ik alle parels wel vastnaaien natuurlijk.



Een patroon exact volgen is niet aan mij besteed. Ik diepte de halslijn dan ook meer uit om de parels een mooier plekje te kunnen geven, stikte de vouwen in de rok ruim 12 centimeter dicht en ging voor een lagere ruguitsnijding. Van dat laatste ben ik niet zo wild, ik vind het nog altijd wat lomp. Ik had liever een spitsere V-vorm gehad. Maar aangezien de schouderbandjes vooraan wijd openstaan, is dat waarschijnlijk iets waar je weinig kan aan veranderen?


Onderaan de rok naaide ik zwarte paspel als extraatje. Oorspronkelijk wou ik de paspel bovenaan rondom gebruiken, maar dat bleek te hard uit te pakken. Dus verhuisde het naar onderen; een beter plan.



De June dress is waarschijnlijk het eerste en tot nu toe enige kleedje dat bij de eerste pasbeurt als gegoten bleek te zitten. Grote aanpassingen en veel innemen hoefden deze keer eens niet te gebeuren. Happy me! Bovendien zit het prinsesheerlijk. (Dat moet ook het enthousiaste wapperen en flapperen van mijn handen op foto's verklaren, geen idee wat ik daar allemaal aan het doen was)
Moraal van het verhaal: dik tevreden met mijn feestjurk én heel wat complimentjes gevangen. Meer van dat :-)





maandag 30 maart 2015

Little Leonor


Deze middag werd kleine Leonor geboren. Dat ze Leonor zou heten - naar het Spaanse kroonprinsesje - was voor mij eigenlijk geen geheim meer. Enkele weken geleden zorgde ik al voor een dekentje met haar naam erop.


Lichtroze (zeker niet té voor papa Kenny), retro en zacht: dat moest het zijn. Ik ging op prospectie naar Den Beer, waar ik voor het bovenste katoentje keuze te over bleek te hebben. Dus gingen we voor een heel lichtroze, bijna wit. Een schaapje voor de onderkant was te warm geweest en fleece was ook zo gewoontjes. Tot mevrouw Den Beer van onder haar toonbank een zacht wollen stofje opdiepte. Eentje dat ze eigenlijk voor zichzelf aan de kant had gehouden, maar wel een perfecte match met het gewafelde katoen. Dat mama Annelies graag een gebreid dekentje wou, was meteen weer een extra vinkje op de voorkeurenlijst: check!


Het vleugje goud in de paspel voegde ik er zelf aan toe. En met de roze letters van Leonor - in hetzelfde lettertype als het geboortekaartje - was het plaatje compleet. Een dekentje dat er door de stoffenkeuze weer helemaal anders uitziet dat alle andere die ik al maakte. Eentje van mijn favorieten, da's zeker!



 Mijn nieuwe labels werden meteen ingewijd: 'happy homemade', en dat was het zeker!



Om 12 uur werd Leonor geboren en zes uur later stond ik al in de materniteit. Niet met dekentje - dat was een week of twee ervoor al afgeleverd - maar vooral uit nieuwsgierigheid naar het kleine dametje. En omdat ik in de buurt was, ook een goed excuus hé.



Leonor lag al helemaal te soezen in haar dekentje, waar ze - gezien haar 47,5 cm - nog heeel wat in kan groeien. Go, little Leonor!


zondag 22 februari 2015

Vouwen en strikken

Basic T-shirts genoeg in mijn kast, met witte en zwarte exemplaren op kop. Maar het mag al eens wat meer zijn om een dagdagelijkse outfit met jeans en truitje een tikkeltje extra te geven. Dus diepte ik een gekoesterd Beer-stofje op. (Ooit gebruikte ik dat al voor een rok, die voor mij te klein bleek. Richting zus dus, maar niet voor ik een nieuw stukje kocht. Poging twee voor een nieuwe rok mislukte weer waarop ik nog een nieuw lapje kocht. En het meteen in de stoffenkast mikte, wegens vervloekt. En pas na vijf jaar kreeg het metertje écht een bestemming)


Het modelletje haalde ik uit de Knip van augustus 2014. De aanpassingen hielden weinig in: iets meer taille creëren en de rits die ik in de zijnaad stak. In het topje geraken is geen probleem, eruit was een ander paar mouwen :-). De plooien vormen een fictieve strik, wat ik wel een fijn extraatje vind.


De kleur is niet meteen in een foto te vatten, maar het is een soort donkerblauw met een glans erop. Best wel feestelijk. Alleen niet meteen strijkvriendelijk, ik krijg er de opvallende middenvouw dan ook niet echt meer uit zonder dat het boeltje samenklit van de warmte :-(


Het lijkt me trouwens een beetje de volwassen versie van deze fijne top, een variatie op de Lucy van La Maison Victor. Conclusie: zit goed, toont goed én ideaal om te maken uit metertjes-stof-zonder-bestemming. Meer van dat!


vrijdag 13 februari 2015

Dikketruiendag

Dikketruiendag én een kwik dat vandaag op een knappe 10°C mikte: de ideale combinatie om stevig ingepakt buiten in de tuin te lopen. En welke trui in mijn collectie is dikker dan deze?


De Celine van La Maison Victor zorgde enkele maanden geleden voor een coup de foudre toen ik het model in het magazine zag (die hals!), alleen zijn breiskills niet aan mij besteed. Een naaimachine en haaknaalden, daar kan ik best mee om. Maar breien reikt bij mij niet verder dan rechts en averechts.
Dus ging ik met puppy-ogen en bijhorende wol naar oma. Zij klaarde de klus, al ging het niet zonder slag of stoot. Meten, nog eens meten, proeflapje breien, uittrekken, herbeginnen, weer uittrekken...



Ik denk dat ik weet waarom breien (nog) niet mijn ding is. Geef mij maar stof en naaimachine waarbij je makkelijker retouches kan doen achteraf. Maar mijn respect voor breien is in elk geval dubbel en dik toegenomen. Dank u, oma!





Het enige waar ik nog mee worstel, is de sluiting/sluitingen. Ik heb er nu bovenaan twee haakjes en oogjes aangehangen, maar die vallen telkens weer open. Bovendien zou ik graag iets vinden dat voor wat extra taille kan zorgen bij de trui. Op de paspop heb ik wat gezuurd met kopspeldjes (anders gleed de trui er gewoon af) maar hoe dan ook heb ik nog de juiste sluiting niet gevonden. Ervaren breisters, tips?

donderdag 15 januari 2015

Little black tiger

Tja, als ik het in mijn hoofd heb, heb ik het niet in mijn g*t :-). Misschien is dit een puur West-Vlaamse uitdrukking maar het vat perfect samen hoe ook deze queeste naar stof liep. Al een hele tijd zocht ik naar een stof met dierenprint. Geen opvallend luipaard of schreeuwerige tijger, maar iets subtiel. 
Online en offline winkelen leverde niets op, tot ik het vond op een plek waar ik het nooit had verwacht: het Stoffenspektakel. Jip, de plek waar je je liefst zo snel mogelijk een weg baant tussen agressieve trolleys, opdringerige dametjes en kramen met ellenlange horizontale wachtrijen. Maar te midden van de drukte zag ik in het weggaan in een ooghoek een zwarte, licht rekkende, stevige stof. Mét subtiele luipaardprint. Zo subtiel dat je zelfs op de foto's goed moet kijken, maar in 't echt nog beter dan wat ik in gedachten had.




Voor het model had ik een Peony van Colette in gedachten, maar dat had ik al gereserveerd voor een ander kleedje (wat trouwens geen succes bleek te zijn). Dan maar een jurk met plooitjes, maar graag een volwassen versie. Ik bladerde naar de June dress - dé June dress - en ging voor een winterversie.



Geen open rug en met halflange mouwen. Ik gokte op een maatje kleiner door de tricot en kon bijna meteen een perfect passende jurk aandoen. De pasvorm scoorde al meteen hoge ogen en bovendien: wat een feest om te dragen! Feestelijk met een hakje of losjes met laarzen, je kan er eigenlijk alle kanten mee uit. Of met een bontje, dat kan ook :-).



dinsdag 16 december 2014

Oker en blauw

Zondagochtend, tijdens de eerste echte winterprik, reed ik met de auto anderhalf uur door een bevroren landschap. Richting Leuven, Pellenberg meer bepaald, in de gerestaureerde hoeve bij Annamarieke. Eens testen of er diep in mij een meubelstoffeerder verscholen zat.



En ja, die bleek er wel te zijn. Na een stevige workshop ging ik de trap af met een 100% handgemaakte zitbank. Dat die vijf uur daarvoor nog gewoon een ruwhouten frame met pootjes was, zou je amper zeggen. Het sleuren met singels, volume geven met polyether, vastnieten van volumevlies, afwerken met baalkatoen en ten slotte het stofferen zelf wierpen duidelijk hun vruchten af. De gevoelige vingertopjes en stijve armspieren nam ik er 's anderendaags graag bij. Mijn work-out voor dat weekend had ik zo ook al gehad. Dat meubelstofferen vroeger blijkbaar vooral een mannenjob was, kon ik bevestigen.



Al was er ook een vrouwelijke touch voor nodig, want het hoeken vastzetten bleek geen sinecure. Na veel oefenen en vouwen lukte het toch. Belangrijk wel, want die kan je niet meer maskeren nadien.


Het oorspronkelijke plan om de bank in de woonkamer te zetten, bleek niet echt top. Iets te druk en te weinig plaats. Dan maar boven in de slaapkamer. En daar bleek het plaatje wonderwel te kloppen. De stof van Petite Couture - waarover ik last minute nog twijfelde, ook al lag die al maanden klaar - matchte perfect met de kast en het oker van de lamp - die schandalig genoeg nog geen plekje op de blog kreeg. Samen met de kleerkast en de zitbank is dit het derde DIY-element in onze kamer.





In een notendop: zeker geen goedkope workshop, maar wel dik tevreden met de begeleiding en mijn unieke zitbank. En dat meubelstofferen, dat is voor herhaling vatbaar. Als mijn naaimachine ooit de geest geeft, weet ik wat gedaan.

dinsdag 18 november 2014

Happy bird-day!

Vorig jaar kreeg ik voor mijn verjaardag een bon van M & M van Julija's Shop. En zoals ik wel eens durf doen, liet ik de bon tot de allerlaatste dag liggen en treinde ik pas vorige week richting Antwerpen. (Voor de allerlaatste keer met een go-pass, snif)


Na een verjaardagslunch met M ging ik snuffelen bij Julija's. Heel veel mooie stofjes, maar niets meteen waarop ik mezelf wou trakteren. Wat daar dient een bon tenslotte voor, vind ik. Tot ik botste op een rol die net tegen het schap lag en een verborgen pareltje bleek te zijn. Geen stofje dat er in een webshop meteen zou uitspringen voor mij, want het glanskatoen is in het echt nog feestelijker dan je op foto kan vastleggen. Meteen kocht ik een goeie meter en popte het idee voor een rokje op. 



En zo geschiedde. Dat er tussen de aankoop en het naaien nog geen week zat, mag in tijden van na-verbouwingen en op-zijn-plooi-komerij een wonder heten. Maar met het idee van een verjaardagsoutfit voor mezelf, lukte dat wel. Dat ik vandaag nog moest naaien, neem ik er wel even bij. (En de liefde voor de vogeltjes groeide en groeide, ik heb al spijt dat ik er geen jurk van maakte).

Maar zie hier: de bird-dayrok! (inclusief doorlopend vogeltje op de tailleband, dubbel feest :-), en een folietje aan de voering)



Van Sarah kreeg ik trouwens een good old verjaardagskaartje in de bus, inclusief cadeautjes. Ooit had ik eens mijn geboortedatum nagelaten, maar dat was ik glad vergeten. Een onwaarschijnlijke kalligrafische verrassing dus toen ik uitgepluisd had waar het kaartje vandaan kwam. (En geloof mij, dat duurde wel even :-)). Lang leve blogland!




maandag 20 oktober 2014

Minisuperhelden

Dé klassieker in mijn naairepertoire voor baby's moeten de dekentjes zijn. Maar nu begint de badcape aan een spurtje, want de laatste tijd rolden er weer enkele van onder de naaimachine. Voor mij een brokje nostalgie - ik had er eentje van toen ik klein was dat ik tot enkele jaren geleden gebruikte en dus tot op de draad versleten is - en voor de kleintjes wordt het een nieuwe metgezel tijdens het badritueel.


Het recept van Wentiti vind ik nog altijd het beste: stevig, mooi afgewerkt en ruim genoeg voor jaren badplezier. Bovendien is de cape ook geweldig geschikt voor supermanimitaties in de badkamer, ik geef maar een hint :-)


Voor Alexis maakte ik er eentje met luchtballonnen en grasgroene badstof. Ik liet me inspireren door het kleurrijke geboortekaartje waarop broer Matteo met een ballon in de hand naar de zon loenst.


Mijn cadeautje vertrok na de Belgische babyborrel meteen naar het land van de gruyère, sneeuw en de bergen: Zwitserland. Van daaruit kreeg ik deze foto, waar Alexis tijdens een pitstop tussen de brandweerwagens en het raceparcours door helemaal ingepakt poseerde in zijn badcape. Op de groei gemaakt, ik zei het al.


Voor de geboorte van Olivia liet ik de voorziene schaapjesstof voor wat die was en kon ik me helemaal laten gaan met roze, roze en roze. Bij de flamingo's op de rol kreeg ik meteen een 'aha-gevoel' en die keuze bleek ook een schot in de roos bij de mama. (En bij mezelf, ik wou de kaphanddoek eigenlijk liever zelf houden na het naaien)




En ook bij schattige Olivia, want zie eens wat een dolletje?