woensdag 20 augustus 2014

(Ver)huisdier

Tijdens dat verhuizen kon er één iets niet mee: de hond van het lief. Maar dat hoefde eigenlijk geen probleem te zijn. Want Pinterest en een klein uurtje werk zorgden snel voor een oplossing die bovendien niet springt, niet kwijlt en niet ruit.

Ik schaakte de hond des huizes, maakte stiekem een mooie foto op witte achtergrond, zette het meest bruikbare beeld om in zwart-wit en liet het boeltje printen op een T-shirt. Die knipte ik uit met een groot silhouet, naaide aan de achterkant een fris groen stofje, vulde met kussenvulling en zette hem meteen in de zetel.

Welkom Homer en welkom happiness!


donderdag 14 augustus 2014

Home sweet home

Dat het lang geleden is. En dat ik het wel wat gemist heb. Maar het weerzien is hartelijk. Home sweet home, zowel op de blog als in real life.
Een huis kopen en renoveren, het neemt al gauw meer maanden in beslag dan gedacht. Zeker met oude huizen: de verrassingen die je achter het behang, onder de vloer en in de muren vindt, zijn niet altijd van de poes. De tijd achter de naaimachine werd dan ook 100% ingenomen door schilderborstels, boren en doe-het-zelf-zaakbezoekjes. Maar wat in ons hoofd zat te rijpen, konden we beetje bij beetje omzetten in realiteit: een wit canvas met kleurrijke accenten. En hé, nu de laatste to do-lijst begint in te korten én mijn naaimachine een vast plekje krijgt, komt hier binnenkort wat meer leven in de brouwerij. Fijn!



















* Drie zwemmende dames aan de muur: illustratie van Eva via depaspop.blogspot.com en http://nl.dawanda.com/shop/depaspop
* Scandinavisch behang in het toilet van BorásTapeter via Colora
* Gele zeteltjes van het bekende Zweedse woonwarenhuis

maandag 14 april 2014

Geschubt gemak

Een basic in de kleerkast volgens een basic naairecept: meer hoeft dat soms niet te zijn.



Toen ik in Gent op den bots in De Stoffenkamer binnenwaaide en daar stootte op de perfecte jeansstof in het gewenste blauw, besloot ik meteen om een makkelijk rokje met boordstof te maken. Jeans werd ingeslagen en ook boordstof passeerde langs de kassa.


Ik had de keuze tussen flashy gouden band maar mijn eigen combineerbare zelf ging toch maar voor discreet blauwe boordstof.  Wat het meteen tot een heel comfortabel rokje maakt, boordstof zit zalig. Dat ik dat niet eerder probeerde?



Met zakken o zo diep, gevoerd met dit restje en schelpgewijs schaamteloos gepikt van dit mooie exemplaar.


dinsdag 4 maart 2014

Selfie-konijn

Nog een konijnenselfie voor hij de doos inging richting Hasselt :-)



En de volgende stap was dit: een compact opgevouwen konijn in het postpakket - wat op Instagram voor de nodige likes zorgde.



Cecilia vroeg mij een persoonlijk cadeau voor haar kersverse metekindje Julie. Roze en taupe, dat waren de tinten die de geboortelijst kleurden. Verder kreeg ik carte blanche. Waarop ik meteen aan de Osami van Petit Pan dacht en Cecilia net hetzelfde koos uit mijn lijstje suggesties. Waarop ik ook een konijnenknuffel voorstelde, omdat ik dat heel graag maak en het eigenlijk al een tijdje geleden was. En Cecilia het er helemaal mee eens was. Om maar te zeggen: het ging heel vlotjes. 


Helemaal bijpassend...


... maakte ik ook een dekentje met geflockte naam, iets wat ik intussen al goed in de vingers heb.



 


En nu maar hopen dat petite Julie - die heel waarschijnlijk ook echt kleiner zal zijn dat haar knuffel - en haar konijn elkaar met open armen ontvangen. Konijn is er in elk geval al klaar voor:

zaterdag 22 februari 2014

Lente met Fragile

Toen ik opving dat Mon Depot zou starten én meteen al de tricotstoffen van Fragile in de virtuele rekken zou hebben liggen, wist ik dat ik een lap moest en zou bemachtigen. Omdat ik dacht het het misschien zou zijn zoals op de stockverkopen van Fragile in real life, maakte ik dat ik er op dag één als de kippen bij was. Toen ik 's morgens op het werk aankwam, opende ik dus niet eerst mijn mails, maar bestelde ik wel stiekem stof. (Maar sssst)



Resultaat: kort nadien een pakketje in de brievenbus met twee tricots. Dat ik de dag ervoor in de solden twee truitjes op de kop kon tikken die exact de juiste bijpassende kleur hadden (dank u, visueel geheugen) deed het extra kriebelen. 
Voor het model in bloementricot hoefde ik niet lang te denken: comfortabel en vlot, dat kon alleen maar dit zijn. Bovendien is het een jurk waarin ik vaak te horen krijg of ik vermagerd ben. Echt een troef bij zo'n Fragile-tricot, want ik wou absoluut geen zwangerschapsassociatie. Geslaagd, mede met dank aan de plooitjes in de taille:



Net als het eerste model wordt dit een exemplaar dat recht van de wasmachine terug naar het lijf kan. Het zal intensief gedragen worden dus maakte ik er mijn werk van. Iets langer dan gedacht - wie strijkt nu naadband aan de buitenkant? - maar nu wel ready and approved.





(Mijn geheim om tricot niet te laten plakken aan nylons zonder veel tijd te steken in voering? Ik til er mijn jurk even voor op: een goedkoop onderjurkje van de Zeeman. Amper 5 euro en comfort gegarandeerd)


Mijn voorkeur gaat naar een zwart truitje, maar groen en roze kunnen zeker ook om het lentegevoel nog wat aan te wakkeren:



maandag 20 januari 2014

The Anise jacket

In de reeks 'leg eens de lat wat hoger', tijd voor deel II: de Anise jacket. Aangezien ik geen naailessen volg, kan ik geen groep stijgen en zo mijn skills uitbreiden. Dus daag ik mezelf af en toe uit met patronen die nieuwe technieken vragen. Na heel wat aha-erlebnissen bij het maken van de broek wou ik deze keer een winterjas proberen. 


Dat het petroleumblauw (♥) zou worden, stond al vast nadat ik de knopen van de Brugse rommelmarkt uitkoos. (Die later voor troubles zorgden door te klein te blijken voor de standaard knoopsgaten op mijn naaimachine, maar bon). 


Ik had graag een gewafelde wollige stof gehad - zoals in de wintercollectie van Van Hassels bijvoorbeeld - maar dat bleek onvindbaar. Dus verzoende ik mij met een nepwolletje van het stoffenspektakel. Een droom om mee te naaien en gelukkig ook in het lostornen (tjah, part of the game).


Dat ik mijn stof in september kocht en pas in januari met het hele boeltje kan rondlopen, ligt eraan dat ik het geen makkie vond. Een jas stikken doe je niet in gestolen halve uurtjes, wel in halve dagen met veel tijd en concentratie. Ik deelde alles op in fasen en streek alles per stap mooi uit, een must voor een degelijk resultaat. 
De mouwen, welt pockets en knoopsgaten waren geen sinecure. Bij die laatste maakte ik er twee en knipte ze al open, tot het doordrong dat het op het verkeerde pand was. Resultaat: een dichtgenaaid litteken naast de bovenste knoop. Maar hé, daar trek ik mij niets van aan. 


De maat paste, maar de taille bleek niet uitgesproken genoeg. Die heb ik dus toegevoegd en het zou eigenlijk nog wat meer mogen. Stel dat ik de jas nog eens maak, dan ook een tikkeltje langer. Deze lengte zorgt gegarandeerd voor een koude rug bij het fietsen: niet zo fijn.
Genoeg gepalaverd nu, tijd voor beeldmateriaal. Want ja, ik ben er echt wel blij mee. 




Inclusief warm schaap binnenin, laat die vriestemperaturen maar komen!







Losjes gepimpt met een zachte sjaal met winters stofje van bij Pauli dat ik in augustus al kocht én een petroleumblauw soldeke van in Veritas (altijd gevaarlijk: om tussenvoering gaan en buitenkomen met een nieuwe sjakos)