maandag 20 oktober 2014

Minisuperhelden

Dé klassieker in mijn naairepertoire voor baby's moeten de dekentjes zijn. Maar nu begint de badcape aan een spurtje, want de laatste tijd rolden er weer enkele van onder de naaimachine. Voor mij een brokje nostalgie - ik had er eentje van toen ik klein was dat ik tot enkele jaren geleden gebruikte en dus tot op de draad versleten is - en voor de kleintjes wordt het een nieuwe metgezel tijdens het badritueel.


Het recept van Wentiti vind ik nog altijd het beste: stevig, mooi afgewerkt en ruim genoeg voor jaren badplezier. Bovendien is de cape ook geweldig geschikt voor supermanimitaties in de badkamer, ik geef maar een hint :-)


Voor Alexis maakte ik er eentje met luchtballonnen en grasgroene badstof. Ik liet me inspireren door het kleurrijke geboortekaartje waarop broer Matteo met een ballon in de hand naar de zon loenst.


Mijn cadeautje vertrok na de Belgische babyborrel meteen naar het land van de gruyère, sneeuw en de bergen: Zwitserland. Van daaruit kreeg ik deze foto, waar Alexis tijdens een pitstop tussen de brandweerwagens en het raceparcours door helemaal ingepakt poseerde in zijn badcape. Op de groei gemaakt, ik zei het al.


Voor de geboorte van Olivia liet ik de voorziene schaapjesstof voor wat die was en kon ik me helemaal laten gaan met roze, roze en roze. Bij de flamingo's op de rol kreeg ik meteen een 'aha-gevoel' en die keuze bleek ook een schot in de roos bij de mama. (En bij mezelf, ik wou de kaphanddoek eigenlijk liever zelf houden na het naaien)




En ook bij schattige Olivia, want zie eens wat een dolletje?

zaterdag 4 oktober 2014

Een bloem van een baby

Nog voor Suzan er was (en dus even goed een jongentje kon geweest zijn) kocht ik een stofje dat ik 100 procent vond passen bij de baby in wording. Helemaal in de traditie - die ik eigenlijk gewoon zelf gestart heb - maakte ik opnieuw een kleedje, net als voor zusje Mirte.










De bloemen bleken een juiste gok, want ik leerde dat 'Suzan met de mooie ogen' een bloemensoort is. Meteen het idee voor het geboortesuikertje, heel fijn gevonden.


Dat ik de stof maanden op voorhand kocht, stond in schril contrast met mijn naai-ijver. Amper twee uurtjes voor de babyborrel startte ik met naaien. Tja...Wat een meteen een spoedtempo en geen mooie afwerking inhoudt, dat had ik eigenlijk zelf ook kunnen voorspellen. Net op tijd mikte ik alles in een cadeautje en gaf ik het af.

Maar toen bleef het knagen. Die afwerking, daar kon ik toch geen genoegen mee nemen? Dus ging ik achteraf op kousenvoeten het kleedje terugvragen. "Of ik het toch niet even opnieuw mocht aanpassen?" En nu kan ik er wel blij over bloggen. En Suzan? Die vindt het hilarisch, de cutie pie :-)


zondag 14 september 2014

Nazomergezwier

Kleedjes genoeg, maar niet van het type 'zwier en luchtig'. (Of hoe ik toch maar een excuus vind om de volle kleerkast te verantwoorden)


Met anderhalve meter bloemen van het Stoffencircus - waar ik in mei met mijn fiets naartoe kon - maakte ik een kleedje uit de Burda van februari 2011. Vooral de halslijn vond ik heel mooi. Eenvoudig en met een aangeknipt minimouwtje. Het zwieren temperde ik wat door minder stof te rimpelen dan voorgeschreven, maar dat was vooral ook omdat anderhalve meter stof heel beperkt bleek.


Een beetje met risco dat het nogal kinderlijk is - zeker met de gouden bias onderaan die matcht met mijn sandalen - maar het is wat het is. En dat is vooral een zaligheid om te dragen.





woensdag 20 augustus 2014

(Ver)huisdier

Tijdens dat verhuizen kon er één iets niet mee: de hond van het lief. Maar dat hoefde eigenlijk geen probleem te zijn. Want Pinterest en een klein uurtje werk zorgden snel voor een oplossing die bovendien niet springt, niet kwijlt en niet ruit.

Ik schaakte de hond des huizes, maakte stiekem een mooie foto op witte achtergrond, zette het meest bruikbare beeld om in zwart-wit en liet het boeltje printen op een T-shirt. Die knipte ik uit met een groot silhouet, naaide aan de achterkant een fris groen stofje, vulde met kussenvulling en zette hem meteen in de zetel.

Welkom Homer en welkom happiness!


donderdag 14 augustus 2014

Home sweet home

Dat het lang geleden is. En dat ik het wel wat gemist heb. Maar het weerzien is hartelijk. Home sweet home, zowel op de blog als in real life.
Een huis kopen en renoveren, het neemt al gauw meer maanden in beslag dan gedacht. Zeker met oude huizen: de verrassingen die je achter het behang, onder de vloer en in de muren vindt, zijn niet altijd van de poes. De tijd achter de naaimachine werd dan ook 100% ingenomen door schilderborstels, boren en doe-het-zelf-zaakbezoekjes. Maar wat in ons hoofd zat te rijpen, konden we beetje bij beetje omzetten in realiteit: een wit canvas met kleurrijke accenten. En hé, nu de laatste to do-lijst begint in te korten én mijn naaimachine een vast plekje krijgt, komt hier binnenkort wat meer leven in de brouwerij. Fijn!



















* Drie zwemmende dames aan de muur: illustratie van Eva via depaspop.blogspot.com en http://nl.dawanda.com/shop/depaspop
* Scandinavisch behang in het toilet van BorásTapeter via Colora
* Gele zeteltjes van het bekende Zweedse woonwarenhuis

maandag 14 april 2014

Geschubt gemak

Een basic in de kleerkast volgens een basic naairecept: meer hoeft dat soms niet te zijn.



Toen ik in Gent op den bots in De Stoffenkamer binnenwaaide en daar stootte op de perfecte jeansstof in het gewenste blauw, besloot ik meteen om een makkelijk rokje met boordstof te maken. Jeans werd ingeslagen en ook boordstof passeerde langs de kassa.


Ik had de keuze tussen flashy gouden band maar mijn eigen combineerbare zelf ging toch maar voor discreet blauwe boordstof.  Wat het meteen tot een heel comfortabel rokje maakt, boordstof zit zalig. Dat ik dat niet eerder probeerde?



Met zakken o zo diep, gevoerd met dit restje en schelpgewijs schaamteloos gepikt van dit mooie exemplaar.


dinsdag 4 maart 2014

Selfie-konijn

Nog een konijnenselfie voor hij de doos inging richting Hasselt :-)



En de volgende stap was dit: een compact opgevouwen konijn in het postpakket - wat op Instagram voor de nodige likes zorgde.



Cecilia vroeg mij een persoonlijk cadeau voor haar kersverse metekindje Julie. Roze en taupe, dat waren de tinten die de geboortelijst kleurden. Verder kreeg ik carte blanche. Waarop ik meteen aan de Osami van Petit Pan dacht en Cecilia net hetzelfde koos uit mijn lijstje suggesties. Waarop ik ook een konijnenknuffel voorstelde, omdat ik dat heel graag maak en het eigenlijk al een tijdje geleden was. En Cecilia het er helemaal mee eens was. Om maar te zeggen: het ging heel vlotjes. 


Helemaal bijpassend...


... maakte ik ook een dekentje met geflockte naam, iets wat ik intussen al goed in de vingers heb.



 


En nu maar hopen dat petite Julie - die heel waarschijnlijk ook echt kleiner zal zijn dat haar knuffel - en haar konijn elkaar met open armen ontvangen. Konijn is er in elk geval al klaar voor:

zaterdag 22 februari 2014

Lente met Fragile

Toen ik opving dat Mon Depot zou starten én meteen al de tricotstoffen van Fragile in de virtuele rekken zou hebben liggen, wist ik dat ik een lap moest en zou bemachtigen. Omdat ik dacht het het misschien zou zijn zoals op de stockverkopen van Fragile in real life, maakte ik dat ik er op dag één als de kippen bij was. Toen ik 's morgens op het werk aankwam, opende ik dus niet eerst mijn mails, maar bestelde ik wel stiekem stof. (Maar sssst)



Resultaat: kort nadien een pakketje in de brievenbus met twee tricots. Dat ik de dag ervoor in de solden twee truitjes op de kop kon tikken die exact de juiste bijpassende kleur hadden (dank u, visueel geheugen) deed het extra kriebelen. 
Voor het model in bloementricot hoefde ik niet lang te denken: comfortabel en vlot, dat kon alleen maar dit zijn. Bovendien is het een jurk waarin ik vaak te horen krijg of ik vermagerd ben. Echt een troef bij zo'n Fragile-tricot, want ik wou absoluut geen zwangerschapsassociatie. Geslaagd, mede met dank aan de plooitjes in de taille:



Net als het eerste model wordt dit een exemplaar dat recht van de wasmachine terug naar het lijf kan. Het zal intensief gedragen worden dus maakte ik er mijn werk van. Iets langer dan gedacht - wie strijkt nu naadband aan de buitenkant? - maar nu wel ready and approved.





(Mijn geheim om tricot niet te laten plakken aan nylons zonder veel tijd te steken in voering? Ik til er mijn jurk even voor op: een goedkoop onderjurkje van de Zeeman. Amper 5 euro en comfort gegarandeerd)


Mijn voorkeur gaat naar een zwart truitje, maar groen en roze kunnen zeker ook om het lentegevoel nog wat aan te wakkeren: