maandag 14 april 2014

Geschubt gemak

Een basic in de kleerkast volgens een basic naairecept: meer hoeft dat soms niet te zijn.



Toen ik in Gent op den bots in De Stoffenkamer binnenwaaide en daar stootte op de perfecte jeansstof in het gewenste blauw, besloot ik meteen om een makkelijk rokje met boordstof te maken. Jeans werd ingeslagen en ook boordstof passeerde langs de kassa.


Ik had de keuze tussen flashy gouden band maar mijn eigen combineerbare zelf ging toch maar voor discreet blauwe boordstof.  Wat het meteen tot een heel comfortabel rokje maakt, boordstof zit zalig. Dat ik dat niet eerder probeerde?



Met zakken o zo diep, gevoerd met dit restje en schelpgewijs schaamteloos gepikt van dit mooie exemplaar.


dinsdag 4 maart 2014

Selfie-konijn

Nog een konijnenselfie voor hij de doos inging richting Hasselt :-)



En de volgende stap was dit: een compact opgevouwen konijn in het postpakket - wat op Instagram voor de nodige likes zorgde.



Cecilia vroeg mij een persoonlijk cadeau voor haar kersverse metekindje Julie. Roze en taupe, dat waren de tinten die de geboortelijst kleurden. Verder kreeg ik carte blanche. Waarop ik meteen aan de Osami van Petit Pan dacht en Cecilia net hetzelfde koos uit mijn lijstje suggesties. Waarop ik ook een konijnenknuffel voorstelde, omdat ik dat heel graag maak en het eigenlijk al een tijdje geleden was. En Cecilia het er helemaal mee eens was. Om maar te zeggen: het ging heel vlotjes. 


Helemaal bijpassend...


... maakte ik ook een dekentje met geflockte naam, iets wat ik intussen al goed in de vingers heb.



 


En nu maar hopen dat petite Julie - die heel waarschijnlijk ook echt kleiner zal zijn dat haar knuffel - en haar konijn elkaar met open armen ontvangen. Konijn is er in elk geval al klaar voor:

zaterdag 22 februari 2014

Lente met Fragile

Toen ik opving dat Mon Depot zou starten én meteen al de tricotstoffen van Fragile in de virtuele rekken zou hebben liggen, wist ik dat ik een lap moest en zou bemachtigen. Omdat ik dacht het het misschien zou zijn zoals op de stockverkopen van Fragile in real life, maakte ik dat ik er op dag één als de kippen bij was. Toen ik 's morgens op het werk aankwam, opende ik dus niet eerst mijn mails, maar bestelde ik wel stiekem stof. (Maar sssst)



Resultaat: kort nadien een pakketje in de brievenbus met twee tricots. Dat ik de dag ervoor in de solden twee truitjes op de kop kon tikken die exact de juiste bijpassende kleur hadden (dank u, visueel geheugen) deed het extra kriebelen. 
Voor het model in bloementricot hoefde ik niet lang te denken: comfortabel en vlot, dat kon alleen maar dit zijn. Bovendien is het een jurk waarin ik vaak te horen krijg of ik vermagerd ben. Echt een troef bij zo'n Fragile-tricot, want ik wou absoluut geen zwangerschapsassociatie. Geslaagd, mede met dank aan de plooitjes in de taille:



Net als het eerste model wordt dit een exemplaar dat recht van de wasmachine terug naar het lijf kan. Het zal intensief gedragen worden dus maakte ik er mijn werk van. Iets langer dan gedacht - wie strijkt nu naadband aan de buitenkant? - maar nu wel ready and approved.





(Mijn geheim om tricot niet te laten plakken aan nylons zonder veel tijd te steken in voering? Ik til er mijn jurk even voor op: een goedkoop onderjurkje van de Zeeman. Amper 5 euro en comfort gegarandeerd)


Mijn voorkeur gaat naar een zwart truitje, maar groen en roze kunnen zeker ook om het lentegevoel nog wat aan te wakkeren:



maandag 20 januari 2014

The Anise jacket

In de reeks 'leg eens de lat wat hoger', tijd voor deel II: de Anise jacket. Aangezien ik geen naailessen volg, kan ik geen groep stijgen en zo mijn skills uitbreiden. Dus daag ik mezelf af en toe uit met patronen die nieuwe technieken vragen. Na heel wat aha-erlebnissen bij het maken van de broek wou ik deze keer een winterjas proberen. 


Dat het petroleumblauw (♥) zou worden, stond al vast nadat ik de knopen van de Brugse rommelmarkt uitkoos. (Die later voor troubles zorgden door te klein te blijken voor de standaard knoopsgaten op mijn naaimachine, maar bon). 


Ik had graag een gewafelde wollige stof gehad - zoals in de wintercollectie van Van Hassels bijvoorbeeld - maar dat bleek onvindbaar. Dus verzoende ik mij met een nepwolletje van het stoffenspektakel. Een droom om mee te naaien en gelukkig ook in het lostornen (tjah, part of the game).


Dat ik mijn stof in september kocht en pas in januari met het hele boeltje kan rondlopen, ligt eraan dat ik het geen makkie vond. Een jas stikken doe je niet in gestolen halve uurtjes, wel in halve dagen met veel tijd en concentratie. Ik deelde alles op in fasen en streek alles per stap mooi uit, een must voor een degelijk resultaat. 
De mouwen, welt pockets en knoopsgaten waren geen sinecure. Bij die laatste maakte ik er twee en knipte ze al open, tot het doordrong dat het op het verkeerde pand was. Resultaat: een dichtgenaaid litteken naast de bovenste knoop. Maar hé, daar trek ik mij niets van aan. 


De maat paste, maar de taille bleek niet uitgesproken genoeg. Die heb ik dus toegevoegd en het zou eigenlijk nog wat meer mogen. Stel dat ik de jas nog eens maak, dan ook een tikkeltje langer. Deze lengte zorgt gegarandeerd voor een koude rug bij het fietsen: niet zo fijn.
Genoeg gepalaverd nu, tijd voor beeldmateriaal. Want ja, ik ben er echt wel blij mee. 




Inclusief warm schaap binnenin, laat die vriestemperaturen maar komen!







Losjes gepimpt met een zachte sjaal met winters stofje van bij Pauli dat ik in augustus al kocht én een petroleumblauw soldeke van in Veritas (altijd gevaarlijk: om tussenvoering gaan en buitenkomen met een nieuwe sjakos)




zondag 5 januari 2014

Secret Santa met zijn extraatjes

Ui-te-raard deed ik dit jaar weer mee aan de Secret Santa die Tess organiseerde. Vorig jaar vond ik zowel het maken als krijgen heel spannend, dus wou ik er wel een part II aan breien.
Ik kreeg dit jaar de blog van Ilse uit de virtuele lotjespot van Tess. Een blog die mij deed likkebaarden door alle cupcakecreaties en de leuke (metekind)naaisels. Het verlanglijstje van Ilse liet ik compleet links liggen :-) en ik liet me 100% leiden door haar blog. Resultaat: haar cadeau werd een schort met cupcakezak, dat leek me de ideale match tussen naaien en koken.



Met een knoop op de zak, om een handdoek aan een lusje aan te hangen tijdens het bakken. En dat ze er blij mee is, blijkt uit deze post.




Op mijn postpakket prijkte de naam van Vierenveertig, een blog waar ik al enkele jaren graag kom lezen en vaak even blijf plakken. Mijn hart maakte meteen een sprongetje, want ik vind de mood van de blog en de sfeer er echt top. Mijn geduld werd flink op de proef gesteld met een stevig ingetapete doos maar de fijne verrassing binnenin maakte het dubbel zo goed.


Ilse koos een blauw-rozig kringloopwinkelbordje en maakte er een kaarsenhouder van, inclusief assorti kaarsen. Meteen een ideaal decoratiestuk - ik ga die kaarsen nooit durven aansteken, veel te mooi - voor in ons nieuwe huis. Ons interieur wordt een mix van oud en nieuw, dus dit ligt helemaal in de lijn. 


En ik ben ook blij dat het geen naaicadeautje is, hoe vreemd dat ook lijkt want dit is nochtans de hoofdbrok van deze blog. Ilse, jij mag elk jaar mijn Secret Santa zijn :-).




Meteen is deze blogpost ook een ideale gelegenheid om mijn buit van december te tonen. Mijn give-awaygeluk is er niet zo vaak, maar àls het komt, dan meteen in een heuse vlaag van geluk.  In december kreeg ik een pretpakket via de immer gezellig blog van Billiepop, een bedankkaartje van Ilse en een happy kaartje van Pieke Wieke dat ik door mijn snelle e-mailreflex in de wacht wist te slepen. Dankjewel!




vrijdag 20 december 2013

Dag mémé

Een dikke tien jaar geleden kwam ik enkele dagen bij jou op vakantie om te leren naaien. Een schort was mijn eerste wapenfeit: een ideaal projectje om recht te leren stikken. En meteen ook praktisch, want ik gebruik ze tot op vandaag. Ik had de smaak te pakken en samen maakten we een rok en een broek voor mij. Dat klinkt nogal ambitieus voor een veertienjarige die enkel recht kon naaien, dus zag onze rolverdeling er als volgt uit: jij nam maten, jij tekende het patroon uit, jij markeerde alles, jij speldde vast en jij toonde ten slotte waar ik moest stikken. De knowhow en het meeste werk kwamen 100 procent van jou, maar het blinken van trots met mijn zelfgemaakte kleren nam ik ruimschoots voor mijn rekening.

Vier jaar terug nam ik de draad letterlijk weer op. Naaien was toen nog niet zo'n hype, maar ik wou me graag verdiepen in patronen en technieken om wat inzicht te kweken. Het begon met kleine en vooral scheve stiksels en geïmproviseerde patronen maar na een tijdje waagde ik me verder en verder tot de overvolle kleerkast die ik nu bijeen genaaid heb. 

Telkens ik iets gemaakt had, zorgde ik ervoor dat het 'toevallig' mee of aan had om even te kunnen showen als ik bij jou op bezoek kwam. "Amai, heb jij dat gemaakt? Jij bent toch echt wel een krak", zei je altijd, terwijl je zelf je negen kinderen jarenlang tiptop van zelfgemaakte outfits had voorzien en met zoveel ervaring stukken beter kon naaien dan ik. Je keek bewust over mijn technische naaifoutjes heen en strooide telkens met complimentjes waardoor mijn (naai)zelfvertrouwen groeide.



Nu ben ik al enkele weken bezig aan een winterjas. Geen eenvoudig naaiproject, maar je kan enkel evolueren door de lat hoog te leggen. Tot nu toe loopt alles op rolletjes. Gisteren stikte ik voor het eerst een welt pocket. En trots dat ik er op ben: weer iets nieuws geleerd. Binnenkort is mijn jas af. Maar bij wie zal ik dan komen stoefen, nu jij er niet meer bent?

Dag mémé, dankjewel voor alles...

vrijdag 13 december 2013

Op zoek naar wenskaartjes?


Niets zo leuk als ouderwetse post krijgen, daarvan ben ik heilig overtuigd. Daarom ontwierp ik vijf frisse wenskaartjes voor 2014.
Eén kaartje kost €1,25. Voor de set van vijf kaartjes betaal je €5. Bij elk kaartje zit ook een envelop. Bestellen kan via jozefien@perfectpinch.be. Fijne feestdagen!

zondag 8 december 2013

Let's jiffy!

Na de halve fiasco met het patroon uit Burda 10/2011 - uiteindelijk zit het wel goed, maar de weg naar het resultaat liep niet over rozen - kon ik mijn queeste naar hét geschikte patroon nog niet staken. Ik zocht iets waar de basis goed zit, zodat ik kan blijven variëren. Liefst in de categorie 'eenvoudige a-lijn zonder poespas', wat voor mijn lijf het meest flatterend blijkt te zijn. Dus besloot ik om één van mijn pins een kans te geven en bestelde ik Simplicity 1609.


Met een b-versie waarbij je blijkbaar gaat lopen als een pinguïn volgens het voorbeeldfotootje en een happy naam die klinkt als een dans - let's jiffy, zou dat bestaan? - koos ik voor een frivool denimstofje uit De Stoffenkamer. Online en offline verwaterde ik al een hele tijd, want het leek mij een perfecte stof voor een broek. Maar onder het mom 'ken jezelf' liet ik het altijd voor wat het was want ik zou zo'n opvallende broek toch nooit durven dragen. Om het broekgemis te boven te komen, zocht ik dan maar knallende collants. (Al kan het natuurlijk ook rustiger, met donkerblauwe exemplaren).


Het feit dat het voorpand uit twee delen bestaat, is voor mij heel handig. Bij bestaande patronen met een voorpand aan de stofvouw gebeurt het soms dat ik bovenaan stof over heb en alles bloest dan. Dat kàn mooi zijn, maar niet als je de hele dag alles op z'n plaats moet trekken. Maar door de middennaad iets in te nemen, krijg je een golvende lijn die ruimte geeft waar moet en aansluit waar nodig. De rest liep van een leien dakje.


Mouwtjes zijn niet inbegrepen in het patroon en dat zie je aan de hoge schouderuitsnijding. Maar ik holde nog even naar De Stoffenkamer om extra stof en plakte er halflange mouwen aan. Kwestie van bij -5°C nog de bloemetjes letterlijk te kunnen buitenzetten zonder uit mijn vel te bibberen.


De strik naaide ik er netjes op om mijn b-versie helemaal af te werken. Dat hij nogal gecamoufleerd is, vind ik helemaal niet erg.



Het eindverdict? Een enthousiaste 9/10. Ik denk dat ik mijn nummer één gevonden heb, let's jiffy!