Happy Harriet

La Maison Victor viel in november in de brievenbus en kondigde een wedstrijd aan: 'stuur een outfit uit deze editie in en maak kans op een overlock'. Stoffen, naalden en draadjes genoeg, maar een overlock staat nog niet in mijn naaikamer. Het ideale zetje dus om aan de slag te gaan.


Figuurgewijs koos ik voor de Harriet dress. Een aansluitend bovenstuk en een heupvriendelijk wijde rok blijven winners voor mijn lijf. Ik dook in mijn stoffenkast en selecteerde potentiële Harrietstoffen. Maar toen kwam Mon Depot voorbij met een nieuwe lading stoffen van Fragile. Dat die kwaliteit top is, wist ik al. De opvallende print was iets wat ik nog niet eerder koos - al ligt het toch een beetje in de lijn - en gelukkig bleek het een prachtige gok.

Zeggen dat Harriet supersnel ineen zat, zou te rooskleurig zijn. Het patroon overtekenen vroeg veel tijd, maar vooral het schikken op de stof was geen lachertje. Ik wou het motief behouden waardoor het leek alsof de jurk uit twee exact gespiegelde helften bestond. Van de twee meter stof hield ik enkel wat flarden over. Het resultaat ziet er nu wel uit winkelproof uit, wat mij heel wat complimentjes opleverde.


Een ferme boon voor:
- het bovenstukje dat meteen perfect zat en
- de heerlijke Fragilestof van Mon Depot
- symmetrie in het kwadraat
















Meer hoeft dat niet te zijn! Happy with Harriet!


Strak in het pak

Exact 87 weken geleden postte ik op Instagram een foto van een warme grijze Newcastle Cardigan met het sippe onderschrift: “Zo zacht, zo lang aan gewerkt en zo te klein.” De allereerste keer #sewingfortheboyfriend draaide op een ferme sisser uit. De cosy trui die ik het toekomstige topstuk in de kleerkast zag worden, bleek een te krappe trui met foute verhoudingen. Ook met het knopenpat vooraan kon ik helemaal niet overweg. 
Geen idee waar mijn fout zat. En geen idee hoe ik het kon verhelpen. Het zorgde ervoor dat trui en patroon naar een donkere hoek van mijn stoffenkast verbannen werden. 


Tot ik in blogland regelmatig een wél geslaagde Newcastle Cardigan zag passeren. Zo moeilijk kon dat dan toch niet zijn? In Den Beer zocht en vond ik donkerblauwe sweaterstof. Al mijn hersenen werd op full force gezet - inzicht is mijn sterkste kant niet - en ik knipte met véél toewijding en xl-marge de trui opnieuw. 
Amper bewegingsvrijheid was de negatieve feedback bij de eerste versie, dus daar zou ik mij niet meer aan laten vangen. De horizontale paspel door het rugpand kwam er dan ook niet meer. Heel mooi, dat wel, maar niet handig. Ik zorgde ook voor genoeg plaats voor de brede schouders en vooraan knipte ik extra naadwaarde om een klein buikje genoeg ademruimte te geven. Thread Theory maakt heel mooie patronen, maar mikt vooral op lange en smalle meneren. 



Gestikt met extra veel liefde. En met resultaat, want we have a winner! Warm, lichtjes klassiek maar toch wat anders met drie blauw aangenaaide knopen en eentje in het bruin. Big love voor Thread Theory ook, want plots wist ik niet meer waar ik me bij de vorige versie zo aan geërgerd had. 
Niets zo leuk als je lief te zien lopen met een trui-op-maat. Dik tevreden dus, al hou ik het voorlopig daarbij: zijn trouwkostuum voor volgend jaar laten we wel maken :-)




Botanique fantastique

'Love at first stitch' heet het boek van Tilly Walnes. En die liefde was er voor mij op slag met het kleedje op de cover. Van zodra ik het boek thuis kreeg, steeg het patroon pijlsnel naar nummer 1 op mijn to sew-lijstje.


Een licht zomerstofje was geen optie meer, een dikke winterstof evenmin. Iets voor het tussenseizoen dus, dat je zowel nog met blote benen en pumps als met laarsjes kan dragen. Met die opdracht in het achterhoofd fietste ik een paar weken geleden naar het Stoffencircus. In het overaanbod van dertien-in-een-dozijn-stofjes stond ook de stand van Piekewieke. En ik voelde meteen dat ik daar zou vinden wat ik wou. Want een print vinden die niet te kinderlijk is en genoeg adult uitstraalt, vind ik eerlijk gezegd geen makkie. Uiteindelijk bleek het zelfs nog moeilijk en kreeg ik er keuzestress van :-). Lieve en haar vriendin drapeerden de stoffen zelfs even rond zich om mij vlotter te doen kiezen. En mijn keuze viel uiteindelijk op de Botanical Palm. Niet wat ik , maar ik kon geen betere suggestie gekregen hebben. Perfect advies van Lieve!



Ook het patroon is een schot in de roos. Geen typisch a-lijntje maar wel vriendelijk voor mijn heupen. En de kleine pofmouwtjes geven een leuk extraatje. Ik had er hoge verwachtingen van en die werden exact ingelost. Well done, Tilly!
Mijn maat had ik - ondanks opmeten en vergelijken - wel ferm te groot ingeschat. Het achterpand heb ik dan ook enorm moeten aan/inpakken. Laat ons zeggen dat de Megan Dress vooral mega was :-). Gelukkig had ik voor een stevige rits gekozen - om het kleedje wat pit te geven - waardoor die wel bestand was tegen enkele tornbeurten.


Moraal van het verhaal: ideaal voor de indian summer en om straks stilletjes de herfst in te rollen!


Allemaal beestjes

Tijdens een fris winterweekendje in en rond Leuven kon een pitstop bij Pauli niet ontbreken. Ik kom er bijna nooit, maar àls ik het kan maken om er te passeren (lees: een serieuze omweg inplannen) is het feest.
Behalve in februari. In de shopstraten had ik al geen chance met een allerlaatste soldeke waar ik nog op hoopte en ook bij Pauli bleek niets mij aan te spreken. Zucht. Tot ik een verdwaalde rol in mijn ooghoek zag. Net iets meer dan een metertje zat er nog op. Het schuilde tussen compleet andere stoffen, precies alsof het op mij lag te wachten. Geen twijfel mogelijk dat de zijdezachte liberty de mijne was!



Dat ik er een kleedje voor mezelf van wou maken, was al snel duidelijk. En liefst ook een eenvoudig model om alle beestjes tot hun recht te laten komen. Hét perfecte model vinden moest maanden rijpen, tot ik van dit patroon een zomerversie besloot te maken. Geen poespas, wel rechttoe rechtaan. Ik moest er meteen ook al mijn logica bijhalen om de patroondelen uit die ruime meter te krijgen én geen diertjes op hun kop te zetten. Puzzelen voor gevorderden want ik hield maar een klein strookje meer over.





Of ik er tevreden mee ben? Hm, niet voor de volle 100 procent... Ik heb het gevoel dat ik er het maximum niet uitgehaald heb. Zonde. Hoewel ik een los kleedje wou, blijkt nog maar es dat ik precies toch beter bij a-lijntjes blijf. Dit is niet meteen figuurvriendelijk voor mij. Ik probeerde er achteraf nog wat meer taille aan toe te voegen en de schouderbandjes optisch te versmallen met een lintje, maar dat doet het oorspronkelijke patroon dan ook weer oneer aan.


En hoewel het een lichte stof is, valt het niet echt door. Ik had het anders verwacht. Misschien had ik niet mogen voeren? In 'actie' is het best oké, alleen iets minder in stilstaande fases. Conclusie: bewegen met dat lijf!



Twin suit - part 1

Toen het nog koud was en stenen uit de grond vroor, haastte ik mij om mijn jumpsuit af te werken tegen Kerstmis. Enkele uren voor we kerstavond vierden, knipte ik het allerlaatste draadje weg. Meer dan een teaser op Instagram - die het nodige succesvolle gesupporter opleverde - kwam er nog niet van online. Intussen in de mijne wel af, maar nog niet blogproof wegens in de was én nog wat aanpassingen nodig. Gelukkig heb ik wel iets beters in petto:



Mijn eerste jumpsuit bracht wel meteen een bestelling met zich mee. Mijn zus wou er ook eentje. Ook zwart, maar verder compleet anders. Ik combineerde een bovenstukje van een Knipkleedje met een heel skinny versie van de sunny pants van La Maison Victor. Het bovenstuk is helemaal gedubbeld en gemaakt uit stevige tricot.



Lijfje en broek hangen aan elkaar met een tunnel, waar een kanten strook als gestrikt riempje in de taille zit. Het stukje kant komt ook terug aan de mouwtjes.



Met filmsequels is het meestal geen groot succes, maar in dit geval was de tweede jumpsuit die ik maakte duidelijk beter dan mijn eigen eerste exemplaar. Van deze ben ik echt tevreden. Hopelijk kan ik de mijne met een nieuw rondje naaimachine ook naar een hoger niveau tillen. To be continued.