Retrorood

Het patroon en de lap glanzende gabardine logeerden al lange tijd in mijn kast. Zonder groots doel, tot plots een 'aha'-lampje boven mijn hoofd oppopte. De testversie van het Brooke-patroon vorige zomer leerde dat de pasvorm heel comfortabel zat. En van de retroaccentjes was ik ook fan.


Om de jurk feestelijk te maken, ging ik voor een uitgepuurde stof en vorm. Enter: de rode stof. 


Ik liet het striklint weg, maakte van de kraag een vloeiend geheel, stikte de borstopening dicht en liet knoopsgaten achterwege. 




Less is more. Zo eenvoudig kan het zijn.


Hello spring

Het idee om er ooit een jurkversie van te maken, ontstond toen al. Het patroon lag klaar, het rokpand werd even geleend en de stof van Den Beer plukte ik uit mijn voorraad. En toen bleef het een jaar stil. (Zucht)

Tot een namiddagje met de Ronde op de achtergrond en een lonkende voorjaarszon genoeg bleken voor dat duwtje in de rug. Inclusief foto's in de zalige avondzon, want plots groeide er een jurk in de serre.








100% lenteproof, fris framboosroze en een tikje fancy met de gevouwen strik: mijn voorjaarsgarderobe is een telg rijker.




(En ja, ik had de mouwtjes nog niet afgewerkt, maar ik wou niet langer wachten om de zon optimaal te gebruiken. Dus: sssst)

Lieve Lena

Een pretpakket met vlaggenlijn, dekentje, wolkkussentje en kaartje: dat was het plan om baby x te verwelkomen. Met nog enkele weken voor de uitgerekende datum te gaan fikste ik de voorbereidingen op maandag 29 februari. Ik koos voor blauwmint - zoals het kamertje - en oker. Stof, paspel, garen en flock: check. Het bewijs postte ik op Instagram:



Maar toen vond lieve Lena het een goed plan om van haar verjaardag een specialleke te maken. Op schrikkeldag werd ze geboren, en daarmee verraste ze iedereen.







































Euforie ten top! Maar ook een beetje paniek, want mijn punctuele voorbereidingen van 's morgens vielen compleet in het water. 's Avonds sprong ik snel achter mijn naaimachine om een vlaggenlijn te naaien en werd het lief als flockknipper ingeschakeld. Zo konden we de dag nadien in het ziekenhuis de kamer pimpen.


























Voor de andere cadeautjes stak ik een tandje bij. Per bezoekje aan mini-Lena - ze woont maar anderhalve straat van bij ons - nam ik eentje mee. En zo kon Lena tijdens haar eerste shoot professioneel figureren bij de maaksels.



Happy Harriet

La Maison Victor viel in november in de brievenbus en kondigde een wedstrijd aan: 'stuur een outfit uit deze editie in en maak kans op een overlock'. Stoffen, naalden en draadjes genoeg, maar een overlock staat nog niet in mijn naaikamer. Het ideale zetje dus om aan de slag te gaan.


Figuurgewijs koos ik voor de Harriet dress. Een aansluitend bovenstuk en een heupvriendelijk wijde rok blijven winners voor mijn lijf. Ik dook in mijn stoffenkast en selecteerde potentiële Harrietstoffen. Maar toen kwam Mon Depot voorbij met een nieuwe lading stoffen van Fragile. Dat die kwaliteit top is, wist ik al. De opvallende print was iets wat ik nog niet eerder koos - al ligt het toch een beetje in de lijn - en gelukkig bleek het een prachtige gok.

Zeggen dat Harriet supersnel ineen zat, zou te rooskleurig zijn. Het patroon overtekenen vroeg veel tijd, maar vooral het schikken op de stof was geen lachertje. Ik wou het motief behouden waardoor het leek alsof de jurk uit twee exact gespiegelde helften bestond. Van de twee meter stof hield ik enkel wat flarden over. Het resultaat ziet er nu wel uit winkelproof uit, wat mij heel wat complimentjes opleverde.


Een ferme boon voor:
- het bovenstukje dat meteen perfect zat en
- de heerlijke Fragilestof van Mon Depot
- symmetrie in het kwadraat
















Meer hoeft dat niet te zijn! Happy with Harriet!


Strak in het pak

Exact 87 weken geleden postte ik op Instagram een foto van een warme grijze Newcastle Cardigan met het sippe onderschrift: “Zo zacht, zo lang aan gewerkt en zo te klein.” De allereerste keer #sewingfortheboyfriend draaide op een ferme sisser uit. De cosy trui die ik het toekomstige topstuk in de kleerkast zag worden, bleek een te krappe trui met foute verhoudingen. Ook met het knopenpat vooraan kon ik helemaal niet overweg. 
Geen idee waar mijn fout zat. En geen idee hoe ik het kon verhelpen. Het zorgde ervoor dat trui en patroon naar een donkere hoek van mijn stoffenkast verbannen werden. 


Tot ik in blogland regelmatig een wél geslaagde Newcastle Cardigan zag passeren. Zo moeilijk kon dat dan toch niet zijn? In Den Beer zocht en vond ik donkerblauwe sweaterstof. Al mijn hersenen werd op full force gezet - inzicht is mijn sterkste kant niet - en ik knipte met véél toewijding en xl-marge de trui opnieuw. 
Amper bewegingsvrijheid was de negatieve feedback bij de eerste versie, dus daar zou ik mij niet meer aan laten vangen. De horizontale paspel door het rugpand kwam er dan ook niet meer. Heel mooi, dat wel, maar niet handig. Ik zorgde ook voor genoeg plaats voor de brede schouders en vooraan knipte ik extra naadwaarde om een klein buikje genoeg ademruimte te geven. Thread Theory maakt heel mooie patronen, maar mikt vooral op lange en smalle meneren. 



Gestikt met extra veel liefde. En met resultaat, want we have a winner! Warm, lichtjes klassiek maar toch wat anders met drie blauw aangenaaide knopen en eentje in het bruin. Big love voor Thread Theory ook, want plots wist ik niet meer waar ik me bij de vorige versie zo aan geërgerd had. 
Niets zo leuk als je lief te zien lopen met een trui-op-maat. Dik tevreden dus, al hou ik het voorlopig daarbij: zijn trouwkostuum voor volgend jaar laten we wel maken :-)