Allemaal beestjes

Tijdens een fris winterweekendje in en rond Leuven kon een pitstop bij Pauli niet ontbreken. Ik kom er bijna nooit, maar àls ik het kan maken om er te passeren (lees: een serieuze omweg inplannen) is het feest.
Behalve in februari. In de shopstraten had ik al geen chance met een allerlaatste soldeke waar ik nog op hoopte en ook bij Pauli bleek niets mij aan te spreken. Zucht. Tot ik een verdwaalde rol in mijn ooghoek zag. Net iets meer dan een metertje zat er nog op. Het schuilde tussen compleet andere stoffen, precies alsof het op mij lag te wachten. Geen twijfel mogelijk dat de zijdezachte liberty de mijne was!



Dat ik er een kleedje voor mezelf van wou maken, was al snel duidelijk. En liefst ook een eenvoudig model om alle beestjes tot hun recht te laten komen. Hét perfecte model vinden moest maanden rijpen, tot ik van dit patroon een zomerversie besloot te maken. Geen poespas, wel rechttoe rechtaan. Ik moest er meteen ook al mijn logica bijhalen om de patroondelen uit die ruime meter te krijgen én geen diertjes op hun kop te zetten. Puzzelen voor gevorderden want ik hield maar een klein strookje meer over.





Of ik er tevreden mee ben? Hm, niet voor de volle 100 procent... Ik heb het gevoel dat ik er het maximum niet uitgehaald heb. Zonde. Hoewel ik een los kleedje wou, blijkt nog maar es dat ik precies toch beter bij a-lijntjes blijf. Dit is niet meteen figuurvriendelijk voor mij. Ik probeerde er achteraf nog wat meer taille aan toe te voegen en de schouderbandjes optisch te versmallen met een lintje, maar dat doet het oorspronkelijke patroon dan ook weer oneer aan.


En hoewel het een lichte stof is, valt het niet echt door. Ik had het anders verwacht. Misschien had ik niet mogen voeren? In 'actie' is het best oké, alleen iets minder in stilstaande fases. Conclusie: bewegen met dat lijf!



Twin suit - part 1

Toen het nog koud was en stenen uit de grond vroor, haastte ik mij om mijn jumpsuit af te werken tegen Kerstmis. Enkele uren voor we kerstavond vierden, knipte ik het allerlaatste draadje weg. Meer dan een teaser op Instagram - die het nodige succesvolle gesupporter opleverde - kwam er nog niet van online. Intussen in de mijne wel af, maar nog niet blogproof wegens in de was én nog wat aanpassingen nodig. Gelukkig heb ik wel iets beters in petto:



Mijn eerste jumpsuit bracht wel meteen een bestelling met zich mee. Mijn zus wou er ook eentje. Ook zwart, maar verder compleet anders. Ik combineerde een bovenstukje van een Knipkleedje met een heel skinny versie van de sunny pants van La Maison Victor. Het bovenstuk is helemaal gedubbeld en gemaakt uit stevige tricot.



Lijfje en broek hangen aan elkaar met een tunnel, waar een kanten strook als gestrikt riempje in de taille zit. Het stukje kant komt ook terug aan de mouwtjes.



Met filmsequels is het meestal geen groot succes, maar in dit geval was de tweede jumpsuit die ik maakte duidelijk beter dan mijn eigen eerste exemplaar. Van deze ben ik echt tevreden. Hopelijk kan ik de mijne met een nieuw rondje naaimachine ook naar een hoger niveau tillen. To be continued.



Koningsblauw


Op een feestje krijg ik regelmatig "Zelfgemaakt?" te horen, wijzend naar mijn outfit. De laatste tijd moest ik te veel "Zelf gekocht" antwoorden, dus moest en zou ik voor het trouwfeest van M&D op 17 april een eigen jurk maken. Koningsblauw, dat stond meteen vast. En een June dress, want die had ik deze winter al 100% goedgekeurd. Na lang zoeken vond ik bij Petite Couture vond ik de perfecte stof in het perfecte kleur.





Een tijdje geleden plande ik een weekje vakantie, met exclusieve naaitijd in het achterhoofd. Drie keer raden: ik deed werkelijk van alles die week, behalve naaien. Pas op de laatste dag congé kwam de naaimachine boven. Maar de dagen erna kwam de drukke agenda weer in volle galop op mij af, waardoor er amper vrije avonden of weekends bleken te zijn. Dat ik donderdagnacht nog tot 2 uur moest naaien om alles af te krijgen én 's morgens bleek dat ik de rits nóg maar eens moest uithalen terwijl de deadline mij serieus op de hielen zat, mag dan ook niet verbazen. Strakke planning is my middle name... 
Gelukkig kon ik vrijdag iets voor 13 uur een afgewerkt jurkje op de kapstok hangen, het bij la mama binnengooien voor een strijkbeurt terwijl ik naar de trouwmis in Gent snelde en bij het terugkeren een netjes gestreken kleedje kon ophalen. Merci!


Om het blauw te breken, koos ik voor parels van Veritas. Stuk per stuk met de hand op te naaien, een monnikenwerk dat ik tegen deadline niet goed zag komen. Tijd voor plan b dus: ik pinde het bovenstukje en voering met kopspelden strak vast op mijn strijkplank, legde alle parels in de juiste vorm en plakte ze vast met hobbylijm. Oké, het ís bricoleren en het vroeg een vaste hand, maar tot nu toe houden ze perfect. Voor ik het kleedje was, ga ik alle parels wel vastnaaien natuurlijk.



Een patroon exact volgen is niet aan mij besteed. Ik diepte de halslijn dan ook meer uit om de parels een mooier plekje te kunnen geven, stikte de vouwen in de rok ruim 12 centimeter dicht en ging voor een lagere ruguitsnijding. Van dat laatste ben ik niet zo wild, ik vind het nog altijd wat lomp. Ik had liever een spitsere V-vorm gehad. Maar aangezien de schouderbandjes vooraan wijd openstaan, is dat waarschijnlijk iets waar je weinig kan aan veranderen?


Onderaan de rok naaide ik zwarte paspel als extraatje. Oorspronkelijk wou ik de paspel bovenaan rondom gebruiken, maar dat bleek te hard uit te pakken. Dus verhuisde het naar onderen; een beter plan.



De June dress is waarschijnlijk het eerste en tot nu toe enige kleedje dat bij de eerste pasbeurt als gegoten bleek te zitten. Grote aanpassingen en veel innemen hoefden deze keer eens niet te gebeuren. Happy me! Bovendien zit het prinsesheerlijk. (Dat moet ook het enthousiaste wapperen en flapperen van mijn handen op foto's verklaren, geen idee wat ik daar allemaal aan het doen was)
Moraal van het verhaal: dik tevreden met mijn feestjurk én heel wat complimentjes gevangen. Meer van dat :-)





Little Leonor


Deze middag werd kleine Leonor geboren. Dat ze Leonor zou heten - naar het Spaanse kroonprinsesje - was voor mij eigenlijk geen geheim meer. Enkele weken geleden zorgde ik al voor een dekentje met haar naam erop.


Lichtroze (zeker niet té voor papa Kenny), retro en zacht: dat moest het zijn. Ik ging op prospectie naar Den Beer, waar ik voor het bovenste katoentje keuze te over bleek te hebben. Dus gingen we voor een heel lichtroze, bijna wit. Een schaapje voor de onderkant was te warm geweest en fleece was ook zo gewoontjes. Tot mevrouw Den Beer van onder haar toonbank een zacht wollen stofje opdiepte. Eentje dat ze eigenlijk voor zichzelf aan de kant had gehouden, maar wel een perfecte match met het gewafelde katoen. Dat mama Annelies graag een gebreid dekentje wou, was meteen weer een extra vinkje op de voorkeurenlijst: check!


Het vleugje goud in de paspel voegde ik er zelf aan toe. En met de roze letters van Leonor - in hetzelfde lettertype als het geboortekaartje - was het plaatje compleet. Een dekentje dat er door de stoffenkeuze weer helemaal anders uitziet dat alle andere die ik al maakte. Eentje van mijn favorieten, da's zeker!



 Mijn nieuwe labels werden meteen ingewijd: 'happy homemade', en dat was het zeker!



Om 12 uur werd Leonor geboren en zes uur later stond ik al in de materniteit. Niet met dekentje - dat was een week of twee ervoor al afgeleverd - maar vooral uit nieuwsgierigheid naar het kleine dametje. En omdat ik in de buurt was, ook een goed excuus hé.



Leonor lag al helemaal te soezen in haar dekentje, waar ze - gezien haar 47,5 cm - nog heeel wat in kan groeien. Go, little Leonor!


Vouwen en strikken

Basic T-shirts genoeg in mijn kast, met witte en zwarte exemplaren op kop. Maar het mag al eens wat meer zijn om een dagdagelijkse outfit met jeans en truitje een tikkeltje extra te geven. Dus diepte ik een gekoesterd Beer-stofje op. (Ooit gebruikte ik dat al voor een rok, die voor mij te klein bleek. Richting zus dus, maar niet voor ik een nieuw stukje kocht. Poging twee voor een nieuwe rok mislukte weer waarop ik nog een nieuw lapje kocht. En het meteen in de stoffenkast mikte, wegens vervloekt. En pas na vijf jaar kreeg het metertje écht een bestemming)


Het modelletje haalde ik uit de Knip van augustus 2014. De aanpassingen hielden weinig in: iets meer taille creëren en de rits die ik in de zijnaad stak. In het topje geraken is geen probleem, eruit was een ander paar mouwen :-). De plooien vormen een fictieve strik, wat ik wel een fijn extraatje vind.


De kleur is niet meteen in een foto te vatten, maar het is een soort donkerblauw met een glans erop. Best wel feestelijk. Alleen niet meteen strijkvriendelijk, ik krijg er de opvallende middenvouw dan ook niet echt meer uit zonder dat het boeltje samenklit van de warmte :-(


Het lijkt me trouwens een beetje de volwassen versie van deze fijne top, een variatie op de Lucy van La Maison Victor. Conclusie: zit goed, toont goed én ideaal om te maken uit metertjes-stof-zonder-bestemming. Meer van dat!