Dikketruiendag

Dikketruiendag én een kwik dat vandaag op een knappe 10°C mikte: de ideale combinatie om stevig ingepakt buiten in de tuin te lopen. En welke trui in mijn collectie is dikker dan deze?

De Celine van La Maison Victor zorgde enkele maanden geleden voor een coup de foudre toen ik het model in het magazine zag (die hals!), alleen zijn breiskills niet aan mij besteed. Een naaimachine en haaknaalden, daar kan ik best mee om. Maar breien reikt bij mij niet verder dan rechts en averechts.
Dus ging ik met puppy-ogen en bijhorende wol naar oma. Zij klaarde de klus, al ging het niet zonder slag of stoot. Meten, nog eens meten, proeflapje breien, uittrekken, herbeginnen, weer uittrekken...

Ik denk dat ik weet waarom breien (nog) niet mijn ding is. Geef mij maar stof en naaimachine waarbij je makkelijker retouches kan doen achteraf. Maar mijn respect voor breien is in elk geval dubbel en dik toegenomen. Dank u, oma!

Het enige waar ik nog mee worstel, is de sluiting/sluitingen. Ik heb er nu bovenaan twee haakjes en oogjes aangehangen, maar die vallen telkens weer open. Bovendien zou ik graag iets vinden dat voor wat extra taille kan zorgen bij de trui. Op de paspop heb ik wat gezuurd met kopspeldjes (anders gleed de trui er gewoon af) maar hoe dan ook heb ik nog de juiste sluiting niet gevonden. Ervaren breisters, tips?

Little black tiger

Tja, als ik het in mijn hoofd heb, heb ik het niet in mijn g*t :-). Misschien is dit een puur West-Vlaamse uitdrukking maar het vat perfect samen hoe ook deze queeste naar stof liep. Al een hele tijd zocht ik naar een stof met dierenprint. Geen opvallend luipaard of schreeuwerige tijger, maar iets subtiel. 

Online en offline winkelen leverde niets op, tot ik het vond op een plek waar ik het nooit had verwacht: het Stoffenspektakel. Jip, de plek waar je je liefst zo snel mogelijk een weg baant tussen agressieve trolleys, opdringerige dametjes en kramen met ellenlange horizontale wachtrijen. Maar te midden van de drukte zag ik in het weggaan in een ooghoek een zwarte, licht rekkende, stevige stof. Mét subtiele luipaardprint. Zo subtiel dat je zelfs op de foto's goed moet kijken, maar in 't echt nog beter dan wat ik in gedachten had.

Voor het model had ik een Peony van Colette in gedachten, maar dat had ik al gereserveerd voor een ander kleedje (wat trouwens geen succes bleek te zijn). Dan maar een jurk met plooitjes, maar graag een volwassen versie. Ik bladerde naar de June dress - dé June dress - en ging voor een winterversie.

Geen open rug en met halflange mouwen. Ik gokte op een maatje kleiner door de tricot en kon bijna meteen een perfect passende jurk aandoen. De pasvorm scoorde al meteen hoge ogen en bovendien: wat een feest om te dragen! Feestelijk met een hakje of losjes met laarzen, je kan er eigenlijk alle kanten mee uit. Of met een bontje, dat kan ook :-).

Happy 2015!

Oker en blauw

Zondagochtend, tijdens de eerste echte winterprik, reed ik met de auto anderhalf uur door een bevroren landschap. Richting Leuven, Pellenberg meer bepaald, in de gerestaureerde hoeve bij Annamarieke. Eens testen of er diep in mij een meubelstoffeerder verscholen zat.

En ja, die bleek er wel te zijn. Na een stevige workshop ging ik de trap af met een 100% handgemaakte zitbank. Dat die vijf uur daarvoor nog gewoon een ruwhouten frame met pootjes was, zou je amper zeggen. Het sleuren met singels, volume geven met polyether, vastnieten van volumevlies, afwerken met baalkatoen en ten slotte het stofferen zelf wierpen duidelijk hun vruchten af. De gevoelige vingertopjes en stijve armspieren nam ik er 's anderendaags graag bij. Mijn work-out voor dat weekend had ik zo ook al gehad. Dat meubelstofferen vroeger blijkbaar vooral een mannenjob was, kon ik bevestigen.

Al was er ook een vrouwelijke touch voor nodig, want het hoeken vastzetten bleek geen sinecure. Na veel oefenen en vouwen lukte het toch. Belangrijk wel, want die kan je niet meer maskeren nadien.

Het oorspronkelijke plan om de bank in de woonkamer te zetten, bleek niet echt top. Iets te druk en te weinig plaats. Dan maar boven in de slaapkamer. En daar bleek het plaatje wonderwel te kloppen. De stof van Petite Couture - waarover ik last minute nog twijfelde, ook al lag die al maanden klaar - matchte perfect met de kast en het oker van de lamp - die schandalig genoeg nog geen plekje op de blog kreeg. Samen met de kleerkast en de zitbank is dit het derde DIY-element in onze kamer.

In een notendop: zeker geen goedkope workshop, maar wel dik tevreden met de begeleiding en mijn unieke zitbank. En dat meubelstofferen, dat is voor herhaling vatbaar. Als mijn naaimachine ooit de geest geeft, weet ik wat gedaan.

Happy bird-day!

Vorig jaar kreeg ik voor mijn verjaardag een bon van M & M van Julija's Shop. En zoals ik wel eens durf doen, liet ik de bon tot de allerlaatste dag liggen en treinde ik pas vorige week richting Antwerpen. (Voor de allerlaatste keer met een go-pass, snif)

Na een verjaardagslunch met M ging ik snuffelen bij Julija's. Heel veel mooie stofjes, maar niets meteen waarop ik mezelf wou trakteren. Wat daar dient een bon tenslotte voor, vind ik. Tot ik botste op een rol die net tegen het schap lag en een verborgen pareltje bleek te zijn. Geen stofje dat er in een webshop meteen zou uitspringen voor mij, want het glanskatoen is in het echt nog feestelijker dan je op foto kan vastleggen. Meteen kocht ik een goeie meter en popte het idee voor een rokje op. 

En zo geschiedde. Dat er tussen de aankoop en het naaien nog geen week zat, mag in tijden van na-verbouwingen en op-zijn-plooi-komerij een wonder heten. Maar met het idee van een verjaardagsoutfit voor mezelf, lukte dat wel. Dat ik vandaag nog moest naaien, neem ik er wel even bij. (En de liefde voor de vogeltjes groeide en groeide, ik heb al spijt dat ik er geen jurk van maakte).

Maar zie hier: de bird-dayrok! (inclusief doorlopend vogeltje op de tailleband, dubbel feest :-), en een folietje aan de voering)

Van Sarah kreeg ik trouwens een good old verjaardagskaartje in de bus, inclusief cadeautjes. Ooit had ik eens mijn geboortedatum nagelaten, maar dat was ik glad vergeten. Een onwaarschijnlijke kalligrafische verrassing dus toen ik uitgepluisd had waar het kaartje vandaan kwam. (En geloof mij, dat duurde wel even :-)). Lang leve blogland!