Little Leonor

Deze middag werd kleine Leonor geboren. Dat ze Leonor zou heten - naar het Spaanse kroonprinsesje - was voor mij eigenlijk geen geheim meer. Enkele weken geleden zorgde ik al voor een dekentje met haar naam erop.

Lichtroze (zeker niet té voor papa Kenny), retro en zacht: dat moest het zijn. Ik ging op prospectie naar Den Beer, waar ik voor het bovenste katoentje keuze te over bleek te hebben. Dus gingen we voor een heel lichtroze, bijna wit. Een schaapje voor de onderkant was te warm geweest en fleece was ook zo gewoontjes. Tot mevrouw Den Beer van onder haar toonbank een zacht wollen stofje opdiepte. Eentje dat ze eigenlijk voor zichzelf aan de kant had gehouden, maar wel een perfecte match met het gewafelde katoen. Dat mama Annelies graag een gebreid dekentje wou, was meteen weer een extra vinkje op de voorkeurenlijst: check!

Het vleugje goud in de paspel voegde ik er zelf aan toe. En met de roze letters van Leonor - in hetzelfde lettertype als het geboortekaartje - was het plaatje compleet. Een dekentje dat er door de stoffenkeuze weer helemaal anders uitziet dat alle andere die ik al maakte. Eentje van mijn favorieten, da's zeker!

 Mijn nieuwe labels werden meteen ingewijd: 'happy homemade', en dat was het zeker!

Om 12 uur werd Leonor geboren en zes uur later stond ik al in de materniteit. Niet met dekentje - dat was een week of twee ervoor al afgeleverd - maar vooral uit nieuwsgierigheid naar het kleine dametje. En omdat ik in de buurt was, ook een goed excuus hé.

Leonor lag al helemaal te soezen in haar dekentje, waar ze - gezien haar 47,5 cm - nog heeel wat in kan groeien. Go, little Leonor!

Vouwen en strikken

Basic T-shirts genoeg in mijn kast, met witte en zwarte exemplaren op kop. Maar het mag al eens wat meer zijn om een dagdagelijkse outfit met jeans en truitje een tikkeltje extra te geven. Dus diepte ik een gekoesterd Beer-stofje op. (Ooit gebruikte ik dat al voor een rok, die voor mij te klein bleek. Richting zus dus, maar niet voor ik een nieuw stukje kocht. Poging twee voor een nieuwe rok mislukte weer waarop ik nog een nieuw lapje kocht. En het meteen in de stoffenkast mikte, wegens vervloekt. En pas na vijf jaar kreeg het metertje écht een bestemming)

Het modelletje haalde ik uit de Knip van augustus 2014. De aanpassingen hielden weinig in: iets meer taille creëren en de rits die ik in de zijnaad stak. In het topje geraken is geen probleem, eruit was een ander paar mouwen :-). De plooien vormen een fictieve strik, wat ik wel een fijn extraatje vind.

De kleur is niet meteen in een foto te vatten, maar het is een soort donkerblauw met een glans erop. Best wel feestelijk. Alleen niet meteen strijkvriendelijk, ik krijg er de opvallende middenvouw dan ook niet echt meer uit zonder dat het boeltje samenklit van de warmte :-(

Het lijkt me trouwens een beetje de volwassen versie van deze fijne top, een variatie op de Lucy van La Maison Victor. Conclusie: zit goed, toont goed én ideaal om te maken uit metertjes-stof-zonder-bestemming. Meer van dat!

Dikketruiendag

Dikketruiendag én een kwik dat vandaag op een knappe 10°C mikte: de ideale combinatie om stevig ingepakt buiten in de tuin te lopen. En welke trui in mijn collectie is dikker dan deze?

De Celine van La Maison Victor zorgde enkele maanden geleden voor een coup de foudre toen ik het model in het magazine zag (die hals!), alleen zijn breiskills niet aan mij besteed. Een naaimachine en haaknaalden, daar kan ik best mee om. Maar breien reikt bij mij niet verder dan rechts en averechts.
Dus ging ik met puppy-ogen en bijhorende wol naar oma. Zij klaarde de klus, al ging het niet zonder slag of stoot. Meten, nog eens meten, proeflapje breien, uittrekken, herbeginnen, weer uittrekken...

Ik denk dat ik weet waarom breien (nog) niet mijn ding is. Geef mij maar stof en naaimachine waarbij je makkelijker retouches kan doen achteraf. Maar mijn respect voor breien is in elk geval dubbel en dik toegenomen. Dank u, oma!

Het enige waar ik nog mee worstel, is de sluiting/sluitingen. Ik heb er nu bovenaan twee haakjes en oogjes aangehangen, maar die vallen telkens weer open. Bovendien zou ik graag iets vinden dat voor wat extra taille kan zorgen bij de trui. Op de paspop heb ik wat gezuurd met kopspeldjes (anders gleed de trui er gewoon af) maar hoe dan ook heb ik nog de juiste sluiting niet gevonden. Ervaren breisters, tips?

Little black tiger

Tja, als ik het in mijn hoofd heb, heb ik het niet in mijn g*t :-). Misschien is dit een puur West-Vlaamse uitdrukking maar het vat perfect samen hoe ook deze queeste naar stof liep. Al een hele tijd zocht ik naar een stof met dierenprint. Geen opvallend luipaard of schreeuwerige tijger, maar iets subtiel. 

Online en offline winkelen leverde niets op, tot ik het vond op een plek waar ik het nooit had verwacht: het Stoffenspektakel. Jip, de plek waar je je liefst zo snel mogelijk een weg baant tussen agressieve trolleys, opdringerige dametjes en kramen met ellenlange horizontale wachtrijen. Maar te midden van de drukte zag ik in het weggaan in een ooghoek een zwarte, licht rekkende, stevige stof. Mét subtiele luipaardprint. Zo subtiel dat je zelfs op de foto's goed moet kijken, maar in 't echt nog beter dan wat ik in gedachten had.

Voor het model had ik een Peony van Colette in gedachten, maar dat had ik al gereserveerd voor een ander kleedje (wat trouwens geen succes bleek te zijn). Dan maar een jurk met plooitjes, maar graag een volwassen versie. Ik bladerde naar de June dress - dé June dress - en ging voor een winterversie.

Geen open rug en met halflange mouwen. Ik gokte op een maatje kleiner door de tricot en kon bijna meteen een perfect passende jurk aandoen. De pasvorm scoorde al meteen hoge ogen en bovendien: wat een feest om te dragen! Feestelijk met een hakje of losjes met laarzen, je kan er eigenlijk alle kanten mee uit. Of met een bontje, dat kan ook :-).

Happy 2015!